Իմ ճամպրուկի մասին

Posted on

Սալոնիկի կիսահարթ սալիկների վրա ճամպրուկի ակերի ղռռոցը օտարության ձայնն ա: Էդ խեղճ արկղի մեջ մի կերպ լցրել եմ իմ կյանքում ունեցած-չունեցածս ու քարշ եմ տալիս անվերջանալի ժամերով ու արհամարհում եմ իմ բարակ թևերի աղաչանքը` թողնելու էդ ծանրությունը: Աչքերս ուզում են համտեսեն նոր քաղաքների շենքերն ու երկինքները, բայց ես գետնից չեմ կտրում իրանց, դարուփոսերին նայելով գնում ենք, որ շուռ չգանք ես ու չամադանս:

Ուրիշ քաղաքում ապրելը երևի ուրիշի կաշվի մեջ մտնելու պես մի բան ա: Սկզբում էդ էնքան գրավիչ ա թվում, որ ուզում ես վայելել ինքդ դու չլինելու բոլոր շանսերը, հետո քիչ-քիչ օրգանիզմդ կարոտում ա քեզ, քո եսի, քո թուլությունների պահանջն ա զգում, քո բարձին լացելու, նույնությունից զզվելու պահանջը, նույն մարդկանց սիրելու պահանջը… բայց դե իրանք էլ երևի քեզանից են հոգնել… էդ գիտակցումից մոլորակը բոլոր ծայրերում կանգնում ա, ժամերը դադարում են տարբեր լինելուց, ես վախենում եմ կարոտելուց բայց չկարոտվելուց ու միաժամանակ զզվում եմ օտար կաշվից, ուզում եմ դուրս գամ, միացնեմ ինտերնետը ու զգամ, որ մոլորակում չկան իմ երազած տողերը, կան մեղեդիներ, որոնք իմ մասին չեն, քաղաքներ, որոնք իմը չեն, մարդիկ, որ օնլայն չեն կամ են, բայց դա ինձ համար ոչինչ չի փոխի… կմնա օտարության մեջ մրսել առանց կաշվի, լսել հին երգերն ու քարշ տալ էն, ինչ հետս բերել եմ էս անտեր չամադանով, որ ինձ հույս տամ, թե մենակ չեմ, իմ կյանքից փշուր-փշուր հավաքած ռոմանտիկան էս վարդագույն ճամպրուկի մեջ ա, ու դա գնալով ավելի ա ծանրանում Աթենքի ամեն մի ջրափոսից: